به گزارش صراط به نقل از همشهری آنلاین امیر عابدینی در گفتوگویی با مرور تجربه مدیریتی خود در دوران جنگ، به تحلیل اظهارات اخیر درباره احتمال عدم حضور ایران در جام جهانی پرداخت. او با تأکید بر لزوم تصمیمگیری عقلانی در شرایط بحرانی، معتقد است که ورزش و فعالیتهای فرهنگی حتی در سختترین شرایط نیز نباید تعطیل شوند. عابدینی همچنین با رد نگرانیها درباره پناهندگی بازیکنان تیم ملی، چالش اصلی را احساس غربت و شرایط خاص حضور در خارج از کشور میداند و بر ضرورت حمایت از تصمیمات کلان و هماهنگ در سطح مدیریتی کشور تأکید میکند.
به نظر شما چرا وزیر ورزش از عدم حضور ایران در جام جهانی صحبت میکند؟
اجازه بدهید از زاویه دیگری به موضوع نگاه کنیم. وقتی درباره چنین تصمیمهایی صحبت میکنیم، باید شرایط جنگی را در نظر بگیریم. در این وضعیت، همه ابعاد از جمله سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی باید کنار هم دیده شوند. تصمیمگیری در چنین شرایطی نیازمند تعیین اولویتها و کاهش ریسکهاست. حتی ترس هم در اینجا میتواند عامل مثبتی باشد، چون باعث میشود تصمیمات عجولانه و اشتباه گرفته نشود.
تجربه شما از دوران جنگ در تصمیمگیریها چگونه بود؟
در دوران جنگ ۸ ساله، ساختارهایی مثل ستاد پشتیبانی جنگ فعال بودند و مدیران در سطوح مختلف، از وزرا تا استانداران، در تصمیمسازی مشارکت داشتند. هدف این بود که کمترین آسیب به مردم وارد شود. در آن زمان، حفظ هنجارهای اجتماعی و فرهنگی اهمیت بالایی داشت و هیچوقت به حذف فعالیتهای اجتماعی فکر نمیکردیم.
آیا در آن دوران فعالیتهای فرهنگی و ورزشی تعطیل میشد؟
خیر. سینماها فعال بودند، فیلم ساخته میشد، مسابقات فوتبال و کشتی برگزار میشد و حتی در المپیک هم شرکت میکردیم. نه ورزش تعطیل شد و نه فعالیتهای فرهنگی و هنری.
ضعیت اقتصادی و زیرساختی آن زمان چگونه بود؟
شرایط اقتصادی بسیار سختتر از امروز بود. زیرساختها آسیب جدی دیده بودند؛ بهطور مثال بخش زیادی از ظرفیت برق کشور از بین رفته بود. اما با این حال، روند بازسازی متوقف نشد. مدیریت و برنامهریزی صحیح، کلید عبور از بحران بود.
آیا تیم ملی در آمریکا با خطر یا حادثهای مواجه خواهد شد؟
ممکن است شرایط خاصی وجود داشته باشد، اما اینکه برخی تصور میکنند بازیکنان پناهنده میشوند، کاملاً اشتباه است. بازیکنان تیم ملی بارها در چنین موقعیتهایی قرار گرفتهاند، اما هرگز چنین تصمیمی نگرفتهاند.
بعضی معتقدند افرادی که در خارج از کشور علیه ایران صحبت میکنند، وابسته به بیگانگان هستند. نظر شما چیست؟
من اینطور فکر نمیکنم. بسیاری از این افراد از سر دلسوزی برای ایران صحبت میکنند، هرچند ممکن است برداشت متفاوتی داشته باشند. ما باید یاد بگیریم دیدگاههای مختلف را تحمل کنیم، نه اینکه فوراً با آنها برخورد تقابلی داشته باشیم.
آیا نگرانی درباره پناهندگی بازیکنان جدی است؟
اصلاً چنین نگرانیای ندارم. حتی اگر فردی تصمیم بگیرد در کشوری دیگر زندگی کند، این الزاماً به معنای قهر با وطن نیست، بلکه یک انتخاب شخصی است. اما در عمل، بازیکنان ایرانی چنین مسیری را انتخاب نکردهاند.
آیا سابقهای از عدم بازگشت بازیکنان ایرانی وجود دارد؟
بازیکنان زیادی در کشورهای مختلف مثل هلند، انگلیس، آلمان، اسپانیا و ایتالیا بازی کردهاند، اما هیچکدام تصمیم نگرفتهاند که برای همیشه در آن کشورها بمانند. آنها به کشور و فرهنگ خود وابسته هستند.
نگرانی اصلی در این شرایط چیست؟
نگرانی اصلی این است که تیم ملی در آنجا احساس غربت دارد. مسئله اصلی همین «غریب بودن» است، نه موضوعات دیگر.
آیا میتوان آینده شرایط جنگ را پیشبینی کرد؟
واقعیت این است که پیشبینی دقیقی وجود ندارد. نمیتوان با قطعیت گفت به سمت صلح میرویم یا تنش بیشتر. مهم این است که تصمیمگیریها بر اساس تحلیل دقیق و برنامهریزی باشد.
ارزیابی شما از اقدامات سیاسی آقای قالیباف چیست؟
به نظر من، ایشان حرکت سیاسی خوبی را آغاز کردهاند. تجربه حضور در میدان و جنگ را دارند و با واقعیتها آشنا هستند. باید از چنین افرادی حمایت کرد، نه اینکه آنها را تضعیف کنیم.
اگر نمایندهای از ایران اعزام شود اما حمایت نشود، چه اتفاقی میافتد؟
اگر قرار باشد نمایندهای بدون پشتوانه برود، طبیعتاً نمیتواند از حقوق کشور دفاع کند. در این صورت، نهتنها فوتبال بلکه بسیاری از فعالیتها باید تعطیل شود که منطقی نیست.
آیا در شرایط جنگی میتوان فعالیتهای فرهنگی و رسانهای را تعطیل کرد؟
خیر. همانطور که در گذشته هم این کار را نکردیم، امروز هم نباید چنین تصمیمی گرفت. اطلاعرسانی و فعالیتهای فرهنگی برای جامعه ضروری است.
آیا نگرانیهای وزیر ورزش قابل قبول است و نقش فدراسیون فوتبال در این میان چیست؟
نگرانیها قابل درک است و میتواند منطقی باشد، اما راهحل، حذف صورت مسئله نیست. مدیران باید بهدنبال راهکار باشند، نه تعطیلی. فدراسیون فوتبال در این موضوع نقشی در تصمیمگیری ندارد و صرفاً مجری تصمیمات است.
چه کسانی باید در این تصمیمگیریها نقش داشته باشند؟
باید از افراد باتجربه و برنامهریز استفاده شود؛ کسانی که هم شرایط بینالمللی را بشناسند و هم تجربه دوران جنگ را داشته باشند. هدف باید این باشد که با برنامهریزی دقیق، هم در جام جهانی حضور داشته باشیم و هم نگرانیها را مدیریت کنیم.
